Introductiepagina

De NV-A heeft gisteren een puike themadag gehouden over migratie. De besluiten zijn helder, moedig, humaan, en vooral realistisch en voor Vlaanderen erg belangrijk. Zéér terecht stelt NV-A dat men de nadruk moet leggen op economische migratie, zoals men dat doet in Canada en sommige Scandinaafse landen. Het heeft geen enkele zin de Belgische poorten wijd open te zetten voor al degenen die uit wanhoop voor hun eigen miserie naar het rijke België uitwijken. Het brengt België (en vooral Vlaanderen) zware schade toe en het biedt weinig of geen economische meerwaarde. Ik maak een uitzondering voor politieke asielzoekers (maar dan wel echte): hierover moet binnen de Europese Unie een quotum worden afgesproken met de diverse lidstaten. Ons land heeft behoefte aan immigranten, maar wel migranten met een duidelijk profiel. Niet degenen die hier onmiddellijk in de sociale zekerheid duiken, met weinig kansen om er uit te geraken. Wel migranten met een duidelijk profiel, die een meerwaarde betekenen voor ons land. Tegelijk moeten standvastige regels worden uitgevaardigd voor daadwerkelijke inburgering met de nodige taalvereisten. Nu worden vooral franstaligen binnengehaald, die de verhoudingen tussen de twee grote landsgedeelten verstoren en in Brussel tot echte scheeftrekkingen leiden. De NV-A heeft op een serene en moedige wijze de weg getoond.

De Nederlandse Minister-President Balkenende heeft gisteren het ontslag van zijn regeringsploeg ingediend, nadat D66, de kleinste regeringspartner, de coalitie had verlaten. D66 kon niet meer door dezelfde deur als Minister Verdonk van de liberale VVD. Het is nog een nazinderen van de affaire Hirsi Ali, die de voorbije weken hier ook werd becommentarieerd. Eigenaardig dat niet op dat ogenblik er een affaire werd van gemaakt op regeringsvlak, maar wel een maand later. Dit komt wellicht ook omdat er een nieuwe fractieleider bij D66 was aangetreden, de onstuimige Lousewies (nomen est omen) van der Laan. Zij wilde zich profileren en schoot het kabinet af. Meteen halveerde haar partij in de jongste opiniepeiling. Het is goed dat het links-liberale partijtje er is uitgetrokken; het zijn nogal wat betweters, die vooral zichzelf erg belangrijk vinden. Wat biedt de nabije toekomst ? Wellicht proberen CDA en VVD nog een half jaartje verder te regeren (eventueel in het parlement geholpen door LPF (Fortuyn) of een kleine christelijke partij). Beide regeringspartijen zitten immers in de lift en kunnen in het late najaar zich met een fraaie balans aan de kiezer melden. Immers, Nederland heeft het de voorbije drie jaar niet slecht gedaan. De economie draait goed en Balkenende heeft heel wat paars puin geruimd.

De onderhandelingen met Turkije inzake EU-lidmaatschap lopen weer een flinke deuk op, vermits Turkije geen Grieks-Cypriotische schepen in zijn havens toelaat. Het is weer het zoveelste bewijs dat Turkije hoegenaamd niet klaar is om volwaardig lid te worden van de EU. Akkoord voor een economische alliantie, maar er zijn nog te veel verschillen om een echte politieke integratie te realiseren.

Het is ongelooflijk wat zich de voorbije weken heeft afgespeeld. De moord op de twee Luikse jonge kinderen genereert afschuw en machteloze woede. Vele vragen worden hier niet beantwoord. Een verdachte die op onverklaarbare wijze niet gestraft werd voor zedencriminaliteit op jonge mensen. "Ouders" die hun piepjonge kinderen na middernacht laten rondlopen, terwijl ze zelf lallebrallen. In Antwerpen doodt een losgeslagen individu twee totaal onschuldige burgers, waaronder een peuter. In dezelfde stad tuigt een groepje schorremorrie een goedmenende man af op de openbare autobus, met de dood tot gevolg. En we zijn de MP3 moord in Brussel nog maar pas "vergeten". Deze veiligheidsproblematiek zal zwaar wegen op de atmosfeer rond de verkiezingen. Veiligheid is de éérste zorg van de overheid. Zonder veiligheid kan er geen gemeenschap gevormd worden. Politie en al degenen die zich met veiligheid bezighouden weten hoe ernstig de situatie is. Veel komt ook nog niet aan de oppervlakte. Veiligheid mag niet worden geclaimd door één enkele partij, die er garen van spint. Veiligheid is een prioritaire zorg van alle partijen. Laat varen alle valse schaamte daaromtrent en treed hardhandig op. Zoniet gaan "burgers" (waar is dat woord gebleven in de Wetstraat terminologie ?) het heft in eigen handen nemen en verzaakt de overheid aan haar meest essentiële zorg.

Er is bij zéér vele mensen verontwaardiging over het woordgebruik van de openbare omroep rond de recente "moorden". Voor de Antwerpse criminele feiten werd de term "het busincident" gebruikt, terwijl er enkele weken te pas (en vooral) te onpas werd gedebiteerd: de "racistische" moorden in Antwerpen. Men beseft nog altijd niet welke schade dergelijk woordgebruik creëert en welke afkeer ten overstaan van de omroep dit opwekt. Zijn sommige verantwoordelijken ziende blind ? Men mag toch niet blijven denken dat men de mensen maar alles door de strot kan duwen. De publieke opinie is niet zo dom.

Een toonaangevend directielid (en nog wat meer) van de VRT kondigt doodleuk aan dat ze zich kandidaat stelt bij de Lierse groenrode lijst voor de aanstaande gemeenteraadsverkiezingen. En de "hiërarchie" van het huis protesteert niet en laat betijen. Terwijl sommigen reeds enige tijd met veel moeite (en vaak tevergeefs) hun best doen om de omroep een objectiever cachet te geven. Maar de cijfers van de bezoekers van sommige duidingprogramma's laten dan weer geen onduidelijkheid bestaan. Quod erat demonstrandum !

Ik was de voorbije dagen in Serbia, en zag er een hoofdstad Belgrado in ontwikkeling. De stad kreeg de voorbije maanden de titel "Centraal Europese hoofdstad van de toekomst" van The New York Times. Er beweegt heel wat en geografisch ligt Belgrado perfect. Serbia zal wellicht niet snel bij de Europese Gemeenschap komen, mede door de West-europese publieke opinie, die erg terughoudend is geworden. Maar ook aan de rand van de Unie kan Serbia belangrijk zijn, nu stilaan de interne twisten zijn verminderd. Uiteraard kwamen de herinneringen terug van vijftien jaar geleden, toen we Belgische militairen stuurden naar de regio in het toen felle Joegoslavische conflict.

De jongste politieke peiling doet sommige waarnemers de haren uit het hoofd rukken. Het Belang blijft maar stijgen, en dat in een periode dat sommigen dachten: "Nu hebben we ze !". Hieruit blijkt nogmaals dat men eerst een correcte en objectieve analyse moet maken; dit gebeurt al te weinig, wegens een overdosis aan vooringenomenheid. Opvallend blijft echter dat zovele insiders zich zo sterk en zo blijvend vergissen in de aanpak van het Belang. Het fanatisme van linkse politici en journalisten is het beste pleidooi voor het succes van het Belang.

Er is deze periode heel wat aandacht voor het voetbal. Niet alleen de wereldbeker in Duitsland eist veel aandacht, maar er gebeurt ook nogal wat in onze vaderlandse competitie. Stilaan beginnen de ploegen met de trainingen, maar de supporters en penneridders kijken vooral naar wat er rond het veld gebeurt. Mijn club KRC Genk schoot de voorbije dagen de hoofdvogel af. Sterke man Jos Vaessen nam ontslag als voorzitter; jong talent Steven Dufour verbrak zijn contract met de club omdat hij erg ontevreden was over de weigering van Genk om hem naar Ajax te laten gaan. Het vertrek van Vaessen is voor Genk een echt verlies. Men kan voor of tegen Jos zijn (en velen zijn er tegen), het is een man met persoonlijkheid en met lef. Hij houdt echt van het voetbal en van KRC en hij durft de betreden paden te verlaten. Hij is echter soms meer supporter dan bestuurder, en dat levert hem af en toe wat herrie op. Toch hoop ik dat Jos niet verloren is voor het Genkse en nationale voetbal. Intussen verliest Genk ook drie andere sterkhouders: Koen Daerden verlaat de Limburgse bodem voor vijf jaar Club Brugge. Dat is een mooie beloning voor Koen en de beide clubs varen er wel bij. Doelman Jan Moons (die het voorbije seizoen de club vaak recht hield) krijgt op onverklaarbare wijze de mare dat hij derde doelman wordt, ten voordele van twee jongeren, die wel erg talentrijk zijn, maar nog moeten bewijzen dat ze beter zijn dan Moons. Zo behandelt men niet een correct mens. En dan Dufour. Een groot talent, maar te snel in het volwassen leven gedropt. Men moet dergelijke jongeren beter begeleiden, niet alleen educatief, ook financieel en moreel. Op erg prille leeftijd worden ze geconfronteerd met groot financieel gewin, media, populariteit en BV-atmosfeer. Het zijn sterke benen die dat kunnen dragen. Als dan de huiselijke omgeving niet ideaal is, zijn er vele ingrediënten aanwezig om te falen. Dergelijke jongeren zouden voorbeelden moeten zijn voor hun leeftijdgenoten en de jeugd in het algemeen. Zij zouden zich maatschappelijk moeten inzetten als return voor hetgeen de maatschappij hen geeft. Dit vergt een specifieke aandacht; er is in dit verband nog werk aan de winkel.

Ik houd van het goede Nederlandstalige lied, juist zoals Geert Bourgeois dat doet. Daarom heb ik de jongste weken trachten te kijken naar de vrijdagavond uitzendingen van Eén, waar het Nederlandstalige lied centraal stond. De finale ontgoochelde niet. Met mijn betreurde vriend Louis Neefs in een glansrol: twee liedjes in de finale en "Laat ons een bloem" als overwinnaar. Louis blijft de man met de mooiste en warmste stem van Vlaanderen. Phil Van Cauwenberghe maakte voor hem pareltjes van teksten. Louis durfde ook: hij aarzelde niet de betreden paden te verlaten en zijn nek uit te steken. Hij engageerde zich in de lokale politiek van Mechelen en nog vooraleer de Groenen bestonden, was hij een milieuactivist in de CVP. Hij was een buitengewoon relativerend, humoristisch en eenvoudig man: een geweldige persoonlijkheid. Hoewel het al decennia geleden is, ik mis hem nog altijd. Met zijn zoon Gunther en met Dana Winner heb ik ruim tien jaar geleden een dertigtal maal opgetrokken in de Leo-Leo campagne voor de Europese verkiezingen van 1994. Ik was dan ook erg tevreden dat ook mijn goede kennis (ik zal maar niet zeggen "vriendin") Dana op het podium stond met "Het dorp" van Wim Sonneveld. Het is een nostalgiek juweeltje, waarbij ik steeds moet denken aan mijn geboortedorp Nieuwmoer. En dan op drie de betreurde Ann Christy met "De roos". Ann is in bijzonder jammerlijke omstandigheden veel te vroeg gestorven. Enkele jaren eerder had ik haar geëngageerd voor het personeelsfeest van de Brouwerijen Alken-Kronenbourg (waar ik toen personeelsdirecteur was). Ze was een fijne en sympathieke meid en ik heb toen een lange babbel met haar gedaan. Kortom, met de drie winnaars, had ik een kleine persoonlijke band. Mijn wenstrio is uitgekomen. Nochtans was het minder goed begonnen: de artiesten kwamen met een voorkeur die kant noch wal raakte. Het toont wellicht aan dat er een brede kloof bestaat tussen de opinie van de meerderheid der artiesten en wat het volk wenst; dat was nogmaals een leerrijke vingerwijzing voor de "specialisten". Goed, VRT, doe zo verder; stimuleer het Nederlandse lied en haal de neus niet op voor de zogenaamde smartlappen.

Het is de bezoekers van dit webje uiteraard al opgevallen: de webmaster heeft een dikke boon voor Bart De Wever. Bart was outstanding in de Zevende Dag waar hij de kleppers Dewinter en Dedecker met glans versloeg. Bart was zéér boeiend in de zeer voortreffelijke radiouitzending "Het beste moet nog komen" van Fried'l Lesage (29.5) waar hij boven de dagdagelijkse politieke poeha uittroonde (je kan die uitzending nog beluisteren op de website van Radio Eén). Bart is weer goed in zijn column van De Standaard van vandaag. Ik zal die hier weergeven. Ik ben dan ook erg blij met het kartel dat hij samen met Yves Leterme heeft opgezet en dat bijzonder succesrijk blijft. Herman De Croo meent dat dit kartel zal springen bij de volgende federale regeringsvorming. Wel, De Croo vergist zich. CD&V is Vlaamser en confederaler dan hij denkt. Het kartel is een bijzondere meerwaarde in de Vlaamse en Belgische politiek. De band tussen de topfiguren van de beide partijen is ook bijzonder sterk. En Bart laat zich niet opzwepen door de beledigingen van de Belangers. Dat toont ook zijn moed en zijn persoonlijkheid.

DE KOPSTUKKEN. Bart De Wever

HET wordt stilaan ronduit frustrerend voor een centrum-rechtse politicus om in Vlaanderen aan politiek te doen. Je vertolkt misschien wel de stem van een ruime meerderheid, maar wat kan je er nog mee? Deelnemend aan de macht op het Belgische niveau, drijf je in de permanente onderhandeling met de Waalse democratie in ieder dossier ver af van de positie die je voor je kiezers verdedigde.
Nergens laat zich dat scherper voelen dan in het beleid rond inburgering en migratie. Voor de PS-staat is een actief inburgeringsbeleid pseudo-racistisch geïnspireerd. België doet niet aan inburgering. Wat Vlaanderen er zelf aan probeert te doen - zoals bijvoorbeeld het dwingend aanbieden van gratis taallessen aan wie een sociale woning betrekt - zien de meeste Franstaligen als een onvervalste schending van de mensenrechten. Net als het idee om een strikt migratiebeleid te voeren. De invoer van een nieuw proletariaat, annex kiesvee, moet ongehinderd doorgaan.
Zo zag de centrum-rechtse kiezer in Vlaanderen uit de Belgische molen een snel-Belgwet en een halfbakken vreemdelingenstemrecht komen waarvoor hij niet bepaald vragende partij was. Als reactie maakte hij Vlaams Belang dan maar tot de grootste Vlaamse partij. Extreem-rechts kan volstaan met de gebraden kippen aan te nemen zonder zelf ooit enige verantwoordelijkheid te mogen of willen nemen. De botte hamer van extreem-rechts knalt neer op het gewillige linkse aambeeld, het doet alleen pijn voor wie ertussen zit.

Tot voor kort kon je als centrum-rechtse politicus in de oppositie nog eer halen in de aanval op het deel van centrum-rechts in de meerderheid, om dan later zelf met de PS op de pijnbank van de federale regering te moeten gaan zitten. De verkiezingsuitslag van 2004 en de peilingen doen echter vermoeden dat zelfs dat er niet meer zal inzitten na de volgende federale verkiezingen. Heel centrum-rechts samen in bad met nog alleen Vlaams Belang aan de kant, op het Vlaamse niveau zijn we er al.
Op Belgisch niveau is er alleen bestuur mogelijk dat je goedgekeurd krijgt door de PS. De centrum-rechtse, Vlaamse kiezer voelt zich daardoor bedrogen en stemt steeds talrijker Vlaams Belang. Waarna de situatie ten slotte nog slechter wordt voor centrum-rechts om te wegen op het beleid. Zo mag de VLD in 2007 bijvoorbeeld proberen uitleggen waarom het jeugdsanctierecht, dat Vlaanderen in grote meerderheid dringend wilde, na de moord op Joe Van Holsbeeck uiteindelijk slechts is uitgemond in een Belgisch compromis dat aan de feitelijke straffeloosheid van jonge delinquenten weinig zal veranderen.
Die benepen positie verklaart waarom verstandige politici van centrum-rechts de gebeurtenissen van de jongste weken met gemengde gevoelens hebben gevolgd. Na de vreselijke moorden in Antwerpen veranderden hamer en aambeeld wel (tijdelijk?) van bezitter, maar dezelfden bleven ertussen zitten. Links hanteert de hamer bovendien soms met dezelfde fijnzinnigheid en intellectuele eerlijkheid als extreem-rechts het voordeed.

Het is die politieke recuperatie die de witte mars in Antwerpen veel potentiële deelnemers heeft gekost. Bijna 80.000 mensen trotseerden die dag liever de urenlange verkeersellende om in Wijnegem Shopping Center te geraken die dag. Zelf heb ik in de mars meegelopen, maar ben ik op het einde ervan weggevlucht voor de toespraak van de moeder van Mohamed Bouazza. De vrouw ventileerde haar verdriet in een frontale aanval op Vlaams Belang. Ontsnappende overdruk zou Dewinter het allicht noemen.
Dezelfde vluchtgevoelens krijg ik bij het aanhoren van het discours van Jozef De Witte. Is het al erg genoeg dat het Centrum voor gelijke kansen en voor racismebestrijding meer en meer doet denken aan een geprivatiseerd Openbaar Ministerie, dan vindt de directeur ervan dat hij nu ook nog kan dicteren wat er in het parlement moet gebeuren. Gewillige toehoorders vindt hij uiteraard bij de PS. Minister Dupont wil de zogenaamde praktijktests tegen discriminatie operationeel maken. Er kwamen in 2005 weliswaar amper 156 al dan niet gegronde klachten over binnen, maar de heilige strijd tegen het Vlaamse racisme doet misschien de corruptie in de eigen partij vergeten. En wat kan het hem schelen dat Vlaams Belang daardoor nog wat meer Vlaamse kiezers kan afvangen van centrum-rechts. Een mens zou stilaan gaan denken dat ze het erom doen.

Bart De Wever is voorzitter van de N-VA. In Kopstukken ventileren zes toppolitici om de beurt hun mening over de actualiteit.

Rutte wordt lijsttrekker VVD (3.6)

Ik had het op 19.5 in deze rubriekjes voorspeld: de affaire Hirsi Ali zou als een boemerang op topfavoriet Verdonck vallen. Dat is gebeurd. De jonge staatssecretaris voor Onderwijs Rutte wordt de nieuwe lijsttrekker voor de VVD bij de verkiezingen van mei 2007. Verdonck werd afgestraft, ook door de harde maatregel om een allochtoon student niet toe te staan zijn middelbaar onderwijs af te ronden nu die nog drie weken tijd nodig had om de examens af te werken. Men kan consequent zijn, maar té is té. De ijzeren tante was te hard en stootte daardoor vele evenwichtige mensen af. Een leidersfiguur mag niet te fel zich profileren, of hij/zij wordt moeilijk haalbaar voor de eigen achterban, en zeker voor de politieke "concullega's". Nederland blijft een boeiend land.

Er kunnen ernstige vragen gesteld worden bij de handelswijze van de directietop van Arcelor. Door het ontbreken van belangrijke referentieaandeelhouders (quasi alle aandelen zijn erg verspreid) zijn zij schipper naast God op de Arcelorboot. Zij hadden zich door hun negatieve (en soms bijtende) commentaar op het Mittal bod, zowat onmogelijk gemaakt voor het handhaven van hun positie, als het bod van Mittal succesrijk zou zijn. Vandaar dat zij om het even wat uit hun Franse toverhoed haalden om de Indiër buiten te houden. De alliantie met de Russen snijdt wellicht de weg af voor Mittal, maar wat houdt die alliantie in voor de toekomst ? Is het een creatie van meerwaarde ? Wat zijn de bedoelingen van de kameraad van Poetin ? Wat zit er allemaal in het conglomeraat van de Russen ? In het zoeken naar de witte ridder, zou het wel eens de zwarte duivel kunnen zijn. Het is gekend dat Poetin zijn spreidarmen naar West-Europa wil uitstrekken; zie bijvoorbeeld Gazprom. Poetin zal ook in het staaldossier wel zijn vinger in de papa hebben gehad. De topdirectie van Arcelor kan bij een eventueel succes op beide oren slapen: hun eigen riante positie is voor een vijftal jaren gesecuriseerd. Of de aandeelhouders binnen enkele jaren happy zijn, dat is nog (Russische) koffie dik kijken.

Het is goed dat grote groepen van de samenleving (politiek, media, sociale organisaties...) duidelijk stellen dat racisme geen kans mag krijgen in Vlaanderen. Het mag niet worden zoals in Duitsland, en vooral in Berlijn, waar men echt kan spreken van gesegmenteerde vreemdelingenhaat. Deze strijd tegen racisme mag niet ontaarden in politiek gekrakeel. Ik heb vroeger reeds gewezen op de constructieve houding van Bart De Wever. Ik wil nu even aandacht voor de bijzonder sterke tussenkomst van de veelbelovende Cathy Berx, Vlaams parlementslid uit Antwerpen en coming lady bij CD&V. Ik vond dit zo goed, dat ik haar volledige tekst hier publiceer.

Voorzitter, ministers, collega’s, We zijn in shock. Het is goed dat we de zeer pijnlijke gebeurtenissen aangrijpen om ons te bezinnen over de toekomst. Mohammed Achrak, Patrick Mombaert, Joe Van Holsbeeck, Oulemata Niangadou, Songul Koç, Luna … het zijn intussen – helaas - iconen van zinloos extreem geweld. Niet zelden gepleegd door jongeren.

Hoe leiden we de complexe multi-etnische oefening in goede banen? Voor die delicate uitdaging staan wij allemaal: de samenleving, de media, de politici… Langs minstens twee kanten staan mensen die zich diep verongelijkt voelen. In Antwerpse wijken waar mensen met de meest diverse achtergrond samenleven, broeien frustratie en ergernis: over inbraken en steekpartijen; over intimidaties op bus of tram; over jongeren voor wie zwartrijden een sport is; over vandalisme; spuwen en afpersing; over drugs… Redenen genoeg om de politie te bellen. Van een bestraffing van deze, vaak aan groepscultuur gelinkte, incidenten is amper sprake. In diezelfde wijken, bij dezelfde mensen vaak, zijn de verbondenheid en solidariteit reëel. Gegrepen door de racistische moord op de perfect geïntegreerde Mohammed en Oulemata, bekommerd om de toekomst van goed ingeburgerde asielzoekers… bekommerd om het lot van alle kinderen. In het bijzonder bij Marokkaans - en Turks – Vlaamse jongeren sluimert een even diepe frustratie: ze voelen zich "niets", geviseerd en uitgesloten. Geen toeval dat het aantal zelfmoord(pogingen) onder deze jongeren sterk stijgt. Velen grijpen de geboden kansen wel… Vaak verschillen ze in niets van andere jongeren. Daarbuiten zijn er, aan elke zijde, extremisten: islamisten die elk contact met westerlingen verwerpen, en een kleine kern pure racisten. Beiden verwerpen ze de grondwaarden van vrijheid, gelijkheid, solidariteit, respect en burgerschap.

Respect betekent ook appèl doen op de eigen verantwoordelijkheid en afstappen van de drang om lage scholing, langdurige werkloosheid, verslaving en criminaliteit te makkelijk toe te schrijven aan sociaal-economische "achterstelling" of etnisch-culturele achtergrond of ongelijkheid van kansen… Zo ontmoedig je mensen om – met de nodige steun - hun leven sterker in eigen handen te nemen. Je geeft hen de boodschap "Niet u, maar de hele wereld buiten u treft schuld". Je geeft mensen een excuus om zich neer te leggen bij hun situatie van afhankelijkheid en hulp. Je geeft hen een reden om zich af te zetten tegen de "onrechtvaardige samenleving". In beide gevallen is de prijs hoog. Voor de samenleving, en bovenal voor mensen zelf. Want mensen respecteren is ervoor zorgen dat mensen die verantwoordelijkheid kunnen en moeten dragen.

De afgelopen dagen is ontzettend veel geschreven en gepraat over racisme. Een racismevrije samenleving is het ideaal en dus ons aller doel. Dat spreekt vanzelf. Zolang we nog niet zover zijn, houden we best op om mensen te demoniseren. Tegen echt racisme daarentegen – mensen als minderwaardig beschouwen en uitsluiten van rechten omdat ze een andere huidskleur hebben of uit "vreemde" ouders geboren zijn, mensen aanzetten tot haat en geweld - tegen echt racisme, moet ferm worden opgetreden. Daartoe moet de antiracismewet correct worden uitgevoerd en toegepast.

Maar stel, mensen aan mijn rechterzijde, stel mijnheer Dewinter, dat u voortaan uitgaat van de onomkeerbare werkelijkheid van diversiteit. Dat u de haat laten varen. Dat u gemeend erkent –in propaganda en in daden - dat het cultiveren van de angst, het stigmatiseren van de "andere", het tegen mekaar opzetten van mensen, het oproepen tot "oog om oog, tand om tand" tot niets leidt. Tenzij tot uitzichtloosheid. Allicht zetten we dan, in het belang van allen, ook in dat van u mijnheer Dewinter, als politicus en vader, een stap vooruit! Een fundamentele stap voor jullie, een cruciale stap voor Vlaanderen.

Reeds maanden aan een stuk tracht Arcelor de Indische staalmeester Mittal van zich af te houden. Nadat een tiental dagen Mittal een behoorlijk verhoogd bod deed, twijfelde niemand er aan dat de Indiër zijn pokerspel zou beloond zien. Maar vandaag toverde Arcelor een meesterstuk uit zijn mouw: het kondigt de fusie met het Russische Severstal aan. Door de overname van het grootste Russische staalconcern, probeert Arcelor het overnamebod van Mittal Steel te voorkomen. Een belangrijk gevolg is dat de Russische staalmagnaat Alexei Mordasjov (vriend van Poetin !) nu niet minder dan 32% van het nieuwe Arcelor gaat bezitten en daardoor veruit de grootste aandeelhouder wordt. Het is nu uitkijken naar de volgende aandeelhoudersbijeenkomst. Lang kan de uitkomst niet meer uitblijven. Het toont nogmaals aan hoe de wereld verandert en hoe het traditionele West Europa verder wegzakt. Het wordt oppassen geblazen voor Sidmar en ALZ, onze Vlaamse "staalparels".

Centraal-Europa is een (mini)staatje rijker. Serbia en Montenegro zullen na het referendum vredig uit elkaar gaan. De jarenlange verknechting van en rivaliteit tussen verschillende bevolkingsgroepen in het voormalige Joegoslavië onder Tito en Milosovic leidde tot onderdrukte spanningen die losbarsten zowat vijftien jaar geleden, na de val van het communisme en van de Berlijnse muur. Nu heeft men zes entiteiten: Serbia, Kroatië, Bosnië, Slovenië, Montenegro, FRY Macedonië. En dan spreken we nog niet over Kosovo. Een klein land kan behoorlijk leefbaar zijn. Daar zijn voldoende voorbeelden van. Het komt er nu op aan dat de diverse entiteiten in het voormalige Joegoslavië elkaar kunnen vinden en dat ze allen ook orde scheppen binnen hun eigen grenzen. Voor Montenegro wordt het wel even op de tanden bijten. Hun tienduizenden overheidsfuncties binnen de eenheidsstaat vallen snel weg en ze moeten hun eigen staatsstructuur op eigen kosten dragen. Maar ze hebben ook vele troeven, zoals bijvoorbeeld het toerisme, want het is een mooi land, met een mooie kustlijn. Ik hoop er zo snel mogelijk eens een kijkje te gaan nemen; want het roept natuurlijk herinneringen op aan de barre periode vijftien jaar geleden.

Johan Boskamp komt terug naar het Belgisch voetbal. Dat is goed nieuws, want Johan is een voetbalkenner en een brok leute en relativering. Vraag is of hij gaat passen bij Standard: zijn karakter en zijn gewoonten zijn anders dan de mentaliteit van de leiding der Rouches. En eindelijk heb ik nog eens een reden om naar RTBF over te schakelen; want het Frans van Johan is steeds een bron van intense vreugde.

Ik zag zonet in herhaling een behoorlijk debat tussen enkele centrum-rechtse figuren, niet steeds objectief geleid door coryfee De Vadder. Eens te meer stak Bart De Wever kop en nek boven de anderen uit. Zeer rationeel, goed gemotiveerd en wijs. Bart spreekt vele mensen aan.

Gisteren keek ik met een half oog naar fragmenten uit het liedjesfestival in Athene. Dit festival is erg afgedwaald van zijn wortels. Het is een spektakelstuk geworden, waar goede smaak niet alomtegenwoordig is. Het winnend "liedje" (?) is wansmakelijk: hoe zotter, hoe beter. Waar is de tijd dat er nog zangers en zangeressen met een mooie stem een degelijk liedje brachten ? En dan het stemgedrag: vooral ingegeven door favoritisme en nabuurschap. Als men nu eens zou terugkeren naar de origine: terug mooie liedjes en degelijke stemmen belonen. En het huidig aantal deelnemers wordt onoverzichtelijk. Waarom neemt ons land niet het initiatief om terug een echt liedjesfestival van een tiental Europese landen te organiseren, waar kwaliteit het uitgangspunt is en niet dwaasheid en drang om excentriek te zijn. Voor een dergelijk festival mag Bert Anciaux extra middelen ter beschikking stellen.

Het is boeiend te kijken naar onze Noorderburen in verband met het immigratiebeleid. Gisteren heeft de Nederlandse regering diverse belangrijke maatregelen goedgekeurd die ook voor ons land een richtlijn zouden kunnen zijn. Reeds decennia is er in ons land een quasi ongecontroleerde instroom van mensen van diverse aard. Dit fenomeen heeft mede aanleiding gegeven tot een aantal moeilijke samenlevingsproblemen, die er niet of minder zijn in landen met een uitgekiend immigratiebeleid zoals Canada en de Scandinaafse landen. Innovatieve ondernemers, zelfstandige onderzoekers of creatieve toptalenten uit het buitenland kunnen straks eenvoudiger werken in Nederland. Er komt een puntensysteem waarbij ze op basis van persoonlijke talenten tot Nederland worden toegelaten. De regeling maakt deel uit van een modernisering van het migratiebeleid van minister Rita Verdonk voor Vreemdelingenzaken en Integratie, waarmee de ministerraad gisteren heeft ingestemd. Het puntensysteem gaat gelden voor arbeidsmigranten die niet aan een bedrijf of instelling zijn gebonden en vervangt de huidige toelatingsregeling voor zelfstandige ondernemers. Migranten die Nederland binnenkomen op basis van de talentenregeling, krijgen eerst een verblijfsvergunning van twee jaar. Ze kunnen die laten verlengen. Na vijf jaar kunnen ze een permanente verblijfsvergunning krijgen. Ook hebben ze recht op gezinshereniging en -vorming. Het nieuwe migratiebeleid, dat meer rekening houdt met de behoefte van Nederland aan migranten, moet de toelatingsprocedures en het systeem van verblijfsvergunningen makkelijker maken. Voor buitenlanders die tijdelijk willen komen werken of in het kader van een culturele uitwisseling afreizen, komt er een nieuw soort verblijfsvergunning. Het gaat dan bijvoorbeeld om seizoenarbeiders en au-pairs. Zij kunnen een niet-verlengbare verblijfsvergunning krijgen die maximaal één jaar geldig is. De migrant heeft geen recht op gezinshereniging en bijstand en hoeft ook niet verplicht in te burgeren. Bij migranten die in Nederland willen studeren of werken, wordt de verblijfsduur gekoppeld aan de duur van de studie of de tewerkstelling. Ze kunnen de verblijfsvergunning laten verlengen. Na een bepaalde periode kunnen ze een vergunning voor onbepaalde tijd krijgen. Ook heeft de migrant recht op gezinshereniging en -vorming als hij zijn gezinsleden kan onderhouden. Doet hij een beroep op de bijstand, dan raakt hij zijn verblijfsvergunning kwijt.

Misschien kunnen wij in "Belgenland" hieruit enige lering trekken. En als men dit in het zuiden niet duldt, kunnen we deze problematiek best regionaliseren.

Zoals enkele dagen geleden voorspeld, is de Hirsi Ali affaire voor Mevrouw Verdonk een boemerang geweest. Ze hoopte haar imago als "iron lady" verder te profileren in haar strijd om de VVD leiding naar de volgende verkiezingen toe. Maar het omgekeerde gebeurde: het kabinet heeft de speelruimte van Verdonk erg beperkt en in dit debat ging het er "pittig" aan toe; naar het "Vlaams" vertaald, wil dit zeggen dat er hard over en weer geroepen is. Balkenende wil Hirsi Ali een correct Nederlands paspoort gunnen, voor ze naar de Verenigde Staten gaat. Verdonk heeft dit ondertussen beaamd. Een snelle enquête wees intussen uit dat de kansen gekeerd zijn voor de VVD leiding: Rutte leidt met 53%, Verdonk volgt met 40%. De rangorde is sinds een week totaal omgekeerd.

Hoewel het merendeel van de Nederlanders erg gekant is tegen de verdere uitbreiding van de Europese Unie (Turkije, Roemenië, Bulgarije), legt buitenlandminister Bot zich daar niet bij neer. Heel moedig zegt hij: "Als je aanhobbelt achter wat de mensen zeggen, heb je geen regering nodig". Bot is een senior diplomaat, die doet wat hij denkt te moeten doen, en die zich nog nooit aan de kiezer heeft gepresenteerd. Het is goed dat er zulke bekwame personaliteiten in een regering present zijn, maar er moet voldoende overtuigingskracht zijn naar de bevolking om die min of meer juiste opvattingen ook verkocht te krijgen.

De Limburgse "Kate Ryan" en haar Nederlandse collega zijn niet door de eerste proeven geraakt voor het Eurovisiesongfestival in Athene. Persoonlijk vond ik de Belgische inzending slappe kost. Veel pouha, veel opgeklopte slagroom en kitch, maar Belle Perez en Barbara Dex waren mijlenver beter, zowel qua vocale talenten als qua personality. Ik stel voor dat ik volgende keer in de jury zit (grapje !!, hoewel ik terzake toch enige feeling heb !).

Hirsi Ali, VVD-kamerlid en voorvechtster van emancipatie van de islamitische vrouwen, kondigde vandaag aan dat zij ontslag neemt uit de Tweede Kamer en Nederland verlaat. Zij nam dit besluit omdat harde tante Minister Verdonk (tevens VVD) haar Nederlanderschap zou afnemen, nadat Hirsi Ali niet de volledige waarheid had verteld bij de aanvraag tot naturalisatie, zowat vijftien jaar geleden (wat al vele jaren eerder bekend was). Dit besluit van Verdonk stoot bij vriend en tegenstander op onbegrip en dit zal haar parten spelen in haar drang om VVD-lijsttrekster te worden in de volgende maanden. Men herinnert zich dat Hirsi Ali grote veiligheidsproblemen kende, na de moord op Theo Van Gogh. Zij wierp de handdoek niet in de ring, en kwam onverdroten op voor de rechten van de (islamitische) vrouwen. Nu dient zij wel de handdoek te werpen, omwille van het harde besluit van een (niet-islamitische) bestuursvrouw. Onlangs verplichtte een rechter haar haar (zwaarbewaakte) woning te verlaten na een klacht van omwonenden. Onbegrijpelijk. Hirsi Ali gaat nu naar de Verenigde Staten, waar ze vanaf september in een gerenommeerde denktank aan de slag gaat. Een verlies voor Nederland, winst voor de Amerikanen. Dit voorval, dat het imago van Nederland geen goed doet, toont nogmaals aan hoe moeilijk het is een goed evenwicht te vinden in de problematiek van de interculturele relaties. Ius, ja ! maar tevens caritas en respect voor virtus ! Hierna de letterlijke weergave van haar persconferentie van deze namiddag.

In de zomer van 1992 ben ik naar Nederland gekomen. Ik wilde mijn leven in eigen hand nemen. Omdat ik me niet wil laten vangen in een toekomst die anderen voor mij uitstippelen. Zoals velen heb ik gekozen voor de bescherming van de vrijheid. Die vrijheid heb ik hier gevonden. Hier heb ik de mogelijkheden gekregen en aangegrepen voor mijn strijd tegen religieuze terreur.

In de winter van 2003 ben ik lid van de Tweede Kamer geworden. Dat was op uitnodiging van de VVD. Mijn voorwaarde was dat ik woordvoerder emancipatie en integratie zou worden. Dat is gelukt, maar in de politiek gaat dat niet vanzelf. Want wat wilde ik in het parlement bereiken?

Allereerst wilde ik de ondergeschikte positie van migrantenvrouwen aan de orde stellen, en met name die van moslimvrouwen. Ik wilde aandacht voor de cultuur en religie van etnische minderheden en niet alleen voor hun sociaal-economische omstandigheden. Ten slotte wilde ik dat tot de politici hier zou doordringen dat de islam op belangrijke punten onverenigbaar is met de liberale rechtsstaat.

Politiek was voor mij een kwestie van vallen en opstaan. Soms was het frustrerend en ging mij het allemaal veel te langzaam. Maar dit weet ik zeker: op mijn manier heb ik bijgedragen aan de debatten. Over de islam, de bedreiging van de vrijheid van meningsuiting, de scheiding tussen kerk en staat, huiselijk geweld, eerwraak, vrouwenbesnijdenis, het dumpen van vrouwen in hun land van herkomst.Deze zorgwekkende onderwerpen zijn niet meer weg te denken uit Den Haag.

De maatregelen die het kabinet neemt geven mij voldoening. Veel illusies over de multiculturele samenleving zijn voorgoed verdwenen: we zijn veel realistischer en opener geworden in het debat. Intussen zijn mijn ideeën ook in het buitenland doorgedrongen. De afgelopen jaren heb ik in Europa en Amerika veel lezingen gehouden en debatten gevoerd.

Ik moest een afweging gaan maken. Ga ik verder in de Nederlandse politiek of moet ik mijn standpunten in een internationale omgeving uitdragen? In het najaar van 2005 vertelde ik Gerrit Zalm en Jozias van Aartsen dat ik niet beschikbaar zou zijn voor de lijst van 2007.

Ik kies nu voor een internationaal podium, omdat ik wil bijdragen aan het grensoverschrijdende debat over de emancipatie van moslimvrouwen en de ingewikkelde relatie tussen de islam en het Westen.

Ik wil de VVD bedanken voor mijn jaren in het parlement. Dat deze partij mij heeft gevraagd en – belangrijker nog – het met me heeft uitgehouden, is niet vanzelfsprekend. In het bijzonder wil ik mijn waardering uitspreken voor mijn fractiegenoten.

Ik wil mijn collega’s in de Kamer bedanken, voor hun steun, al waren de debatten soms vinnig en scherp. Femke, dank je wel. Dank ook aan die 30.758 mensen die hun stem toevertrouwden aan een nieuweling.

Nu zult u zeggen, waarom blijf ik niet tot aan de verkiezingen van volgend jaar? Waarom heb ik besloten om na bijna drieëneenhalf jaar mijn lidmaatschap van de Kamer te beëindigen?

Sinds ik in het voorjaar van 2002 publiekelijk over de islam ben gaan spreken, zijn de bedreigingen begonnen. Al ruim voordat ik in de politiek ging, is mijn bewegingsvrijheid daardoor ernstig beperkt. Dat is na de moord op Theo van Gogh alleen maar erger geworden.

De directe aanleiding voor het beëindigen van mijn Kamerlidmaatschap is dan ook dat ik voor het einde van de zomer uit mijn huis moet vertrekken. Op 27 april heeft het hof die uitspraak gedaan. Naar aanleiding van een klacht die mijn buren hebben ingediend – omdat zij zich in mijn buurt niet veilig voelen – heeft het Hof hen in het gelijk gesteld en mij vier maanden de tijd gegeven om mijn huis te verlaten.

Nu moet ik weer verhuizen, maar ook mijn nieuwe buren weten van de uitspraak van dit Hof.

Minister Donner is in beroep gegaan tegen deze uitspraak en ik ben hem daar erkentelijk voor: want hoe zal het anderen vergaan die worden bedreigd wanneer deze uitspraak overeind blijft? Aan mijn situatie verandert het niets: ik moet in afwachting van het beroep weer mijn koffers pakken.

Een andere aanleiding voor mijn vertrek vormt de discussie over het tv-programma ‘De heilige Ayaan’. Daarbij gaat het om twee kwesties: de onjuiste gegevens die ik heb verstrekt om erkend te worden als vluchteling en het verhaal over mijn uithuwelijking.

Over het feit dat ik met een onjuiste naam en geboortedatum, en met een onjuist vluchtverhaal, naar Nederland ben gekomen, ben ik altijd zeer open geweest. In 2002 heb ik op televisie de precieze toedracht rond mijn aankomst voor het eerst uit de doeken gedaan. Sindsdien heb ik het tientallen keren herhaald, in binnen- en buitenland, in kranten, op radio en televisie. Ik heb vele malen de naam van mijn vader genoemd, ik heb mijn geboortedatum gegeven.

Nu vraagt u zich wellicht af: Hoe heet ik? Ik ben Ayaan, de dochter van Hirsi, die de zoon is van Magan, de zoon van Isse, de zoon van Guleid, die de zoon was van Ali, die de zoon was van Wai’ays, die de zoon was van Muhammad, van Ali, van Umar, van het geslacht Osman, de zoon van Mahamud. Ik ben van deze clan. Mijn oervader is Darod, die achthonderd jaar geleden vanuit Arabië naar Somalië kwam en de grote stam van de Darod stichtte. Ik ben een Darod, een Macherten, een Osman Mahamud, en een Magan.

Vorige week was er nog enige verwarring over mijn naam.Hoe ik heet ?U weet nu hoe ik heet.

Er schijnen juridische vragen te bestaan omtrent de rechtsgeldigheid van mijn naturalisatie. Minister Verdonk heeft een onderzoek gelast. Ik kan de juridische problematiek niet overzien, maar ik wil wel zeggen: Hoe vaak geven mensen op de vlucht uit angst andere namen op? Wanneer het gaat om louter onjuiste persoonsgegevens is het ontnemen van de nationaliteit, in alle gevallen, ik herhaal: alle gevallen, een buitenproportionele sanctie.

Dan het verhaal over de uithuwelijking. Het tv-programma van vorige week trekt mijn geloofwaardigheid in twijfel. De slotconclusie van de makers is dat het allemaal erg ingewikkeld is. Ik kan u zeggen: dat valt wel mee.

De stelling dat ik vrijwillig een huwelijk ben aangegaan en aanwezig ben geweest op de bruiloft, is eenvoudigweg volledig onwaar. Er komt een verre neef uit Canada. Hij vraagt mijn vader om een van zijn vijf dochters. Mijn vader wijst mij aan. Ik kan u verzekeren, mijn vader neemt geen genoegen met een nee. Onderweg naar Canada heb ik van een tussenstop in Duitsland gebruikgemaakt om naar Nederland te gaan en hier asiel aan te vragen. Dat is in alle eenvoud het verhaal. Niets meer. Niets minder.

Kortom: Ik ben dertien jaar geleden naar Nederland gekomen om mijn leven in eigen hand te nemen, om me niet te laten vangen in een leven dat anderen voor me uitgestippeld hadden.

Het is moeilijk om als volksvertegenwoordiger te werken als je geen huis hebt. Moeilijk, maar nog niet onmogelijk. Het is onmogelijk geworden nu de minister een hard oordeel over mijn Nederlanderschap heeft geveld. Dit stemt me treurig, want ik zou mijn mandaat als Kamerlid graag tot september willen afmaken.

Ik ga weg, maar de vragen blijven. De vragen over de toekomst van de islam in ons land, over de onderdrukking van vrouwen in de islamitische cultuur en over de integratie van de vele moslims in het Westen. Het is zelfbedrog om te denken dat alles weer zal worden als vroeger: na elf september is de wereld veranderd. Ik ga door met het stellen van ongemakkelijke vragen. De weerstanden die dat oproept, zijn voor iedereen duidelijk. Ik voel de plicht om anderen te helpen in vrijheid te leven, zoals anderen dat ook voelen voor mij. Dat ik aan die emancipatie kan bijdragen – of dat nu in Nederland is of in een ander land – stemt mij gelukkig.

Er is de voorbije dagen zoveel gepraat en gediscussieerd over de schietpartij in Antwerpen. Sommigen hebben te vroeg en te hard een oordeel geveld. Ik kan me vinden in de woorden van de Antwerpse burgemeester: hij vond de juiste tonaliteit en kwam erg authentiek over. Voor het overige proberen sommigen dit politiek te exploiteren. Erg ongepast en oneerlijk. Mededogen, terughoudendheid en bezinning zijn hier op hun plaats.

Gisterenavond vierden we in familiekring de tachtigste verjaardag van mijn schoonvader Marcel Dierckx. Die heeft er een mooie loopbaan opzitten, vooral als Fordmanager. Toch kan hij niet blijven stilzitten en hij is nog de meest dynamische van gans de familie. Al lange tijd is hij een professioneel amateurfotograaf. Op zijn zeventigste leerde hij de vaardigheden van de computer en bemeestert nu de digitale fototechnieken met zijn Apple als weinig anderen. Hij doorkruist nog het ganse land, bezoekt kunsttentoonstellingen, trekt naar buitenlandse steden met de fotocamera steeds in aanslag, doet binnenkort weer een cruise door Canada. Ondertussen leest hij alles wat hij tussen de vingeren krijgt en vindt op het internet de informatie over zijn (veelzijdige) interessegebieden. Verder runt hij nog een parkingbedrijf en is hij op zoek naar nieuwe opportuniteiten. Kortom, een bezige bij die nog voortdurend zijn grenzen verlegt. Aan kinderen en kleinkinderen (zijn echte trots) zegt hij onafgebroken wat ze moeten lezen en wat interessant is. Luiheid is voor hem terecht het oorkussen van de duivel, zoals dat vroeger werd ingepompt. Tegelijk vindt hij nog de momenten om met brede teugen van het leven, van zijn familie en van zijn vele vrienden te genieten. Voorwaar een "homo beatus". Ad multos annos !

De Belgische diplomatie heroriënteert zich meer naar het economische luik. Dat staat in een beleidsnota van de Minister van Buitenlandse Zaken. Meer specifiek wordt naar Azië gemikt en dan vooral India en Thailand. Dit is een verstandige aanpak. Juist zoals de Vlaamse Economieminister een sterke China politiek voert, richt de federale minister zich nu op enkele andere belangrijke nieuwkomers op het wereldtoneel. Vanuit Franstalige kant bekijkt men dit met argusogen, want dat dreigt de Afrika aandacht te doen wegdeemsteren. Al te lang heeft de Belgische diplomatie zich op Afrika gefocust. Zonder Afrika te laten vallen, toch moet de essentie van onze buitenlandse politieke aandacht gaan naar de nieuwe economische regio's, zoals China, India, Vietnam, Thailand, de Emiraten, enz. Ons bedrijfsleven en onze dienstensector (zoals het onderwijs) kan daar gewin halen. Hop, allen het vliegtuig in !

Het gevecht van sp.a-voorzitter Johan Vande Lanotte tegen de toplonen kan hoogstens "enkele schijnoverwinningen" opleveren. Dat zegt sp.a-Kamerlid Hans Bonte in een gesprek met De Morgen. Volgens Bonte is het niet aan de politiek om de lonen in de privésector te bepalen, wat net het voorwerp is van een voorstel dat Vande Lanotte vorige week lanceerde. Hij noemt dat een "hopeloze strijd".

Bonte wil dat de sp.a zich concentreert op de lage lonen. Hij stelt voor dat er snel een eenheidsstatuut komt voor arbeiders en bedienden, dat het minimumloon wordt opgetrokken en dat de opzegperiode voor arbeiders verlengd wordt.

De jongste staatssecretaris van overheidsbedrijven krijgt van zijn partij de opdracht de toplonen van de bedrijfsleiders af te "toppen". Eigenaardig, dat zou toch door de regeringsleider (al dan niet) moeten op de agenda geplaatst worden. Eigenaardig ook dat een aangelegenheid die tot de loutere bevoegdheden van het bedrijfsleven behoort, door de politiek wordt aangetrokken. Dit is onverstandig, want de politiek kan hier alleen maar door verliezen. Een kleine suggestie: als men toch wat wil doen, dat men dan eerst eens bekijkt waar de politiek een vinger in de pap heeft; bijvoorbeeld de overheidsbedrijven en ook bijvoorbeeld bij Dexia, waar de politiek vele afgevaardigden heeft in de bestuursorganen (samen met de christelijke vakbond). De media berichten immers dat de topman van Dexia jaarlijks vijf miljoen euro binnenhaalt en daarmee kop en nek boven alle anderen uitsteekt. Bovendien zeggen sommige insiders me dat die man niet zo'n uitzonderlijke meerwaarden creëert voor zijn aandeelhouders (sommigen zeggen zelfs: integendeel).

Ook sommige bisschoppen betreden een zeer moeilijk terrein: dat van regularisatie van het statuut van sommige immigranten. Uiteraard mogen (moeten) zij algemene bedenkingen uiten rond bepaalde maatschappelijke problematieken, waar de caritas een rol speelt of zou moeten spelen. Maar concreet gaan zeggen dat die of die immigrant moet geregulariseerd worden, dat is te ver. Dat is de rol van de overheid en haar ambtenaren. Hier moet ik als overtuigd katholiek het standpunt van de vrijzinnige Patrick Dewael delen.

Onze Nederlandse vrienden vieren het koningshuis op Koninginnedag. Steeds een feestelijke gebeurtenis die met grote hartelijkheid gevierd worden. Koningin Beatrix is oprecht geliefd en er is relatief weinig discussie rond en kritiek op het Hof. Ook is het opmerkelijk hoe geliefd Willem-Alexander en Maxima zijn: zij zijn klaar om de fakkel over te nemen. Voor Maxima heb ik een boontje: ze heeft stijl, ze swingt, ze spreekt op een half jaar perfect Nederlands, ze gedraagt zich heel spontaan, kortom, ik vraag me af of ze gebreken heeft. Mijn terughoudendheid verhindert mij om vergelijkingen te maken. Hip Hip Hoera voor Nederland. Hopelijk kunnen we dit ook roepen in juni als de "Ollanders" in Duitsland actief zijn.

Berlusconi heeft ei zo na voor de verrassing gezorgd bij de Italiaanse verkiezingen: hoewel iedereen hem in binnen- en buitenland in de vernieling had geschreven, scheelde het niet veel of hij kon verder doen. Nu is het aan Prodi, met zijn bonte verzameling achter zich. Wellicht keert de traditionele onstabiliteit terug in de Italiaanse politiek. Quasi alle Italiaanse regeringen van na de tweede wereldoorlog duurden slechts enkele maanden of enkele jaren. Berlusconi regeerde vier jaar en bracht zeker wat in beweging. Zijn exorbitante stijl maakte het moeilijk hem ernstig te nemen. Maar vele Italianen zagen in hem het alternatief om in Italië orde op zaken te stellen. Nu is zopas een communist als parlementsvoorzitter verkozen. Best is, zoals Wilfried Martens op het EVP congres van Rome het verwoordde, dat er een hergroepering komt van een sterke christen democratische centrumpartij. Dit zal wel tijd vergen, maar wellicht is vriend Wilfried de aangewezen persoon om dit mee tot stand te brengen.

De Memoires van Wilfried Martens mogen er zijn. Het is een turf van zowat 1.000 bladzijden, die bijzonder lezenswaardig is. Wilfried heeft er veel aan gewerkt de voorbije jaren, en het is een evenwichtig werkstuk geworden. Belangrijk is de inbreng van Hugo De Ridder geweest; op meerdere plaatsen ontdekt men de hand van de meester. Vele passages heb ik als bevoorrechte getuige mogen meemaken. Ik zal op meerdere hoofdstukken nadien nog eens terugkomen (want ik heb honderden pagina's in mijn "atoomake's" bewaard). Wilfried bekijkt de zaken vanuit zijn gezichtspunt en dat is de moeite waard. Het is zijn waarheid. Dat is niet dé enige waarheid, maar een belangrijk gedeelte van de waarheid. Het is goed dat Martens het nu gedaan heeft, nu hij nog sterk actief is en een bijzonder dynamisch EVP-voorzitterschap vervult. Het boek is verkrijgbaar in de boekhandel aan 50 euro (maar bij FNAC verkrijgbaar aan 40 euro !). Een must voor iedere politiek geïnteresseerde !

Etienne Schouppe heeft klaar en duidelijk het CD&V standpunt verwoord rond kernenergie. De uitstap uit de kernenergie, die de eerste regering Verhofstadt (met de Groenen) tot stand heeft gebracht, was een zware vergissing. De achterban van de liberale partijen kan dit niet begrijpen. De Westerse economie is ook niet rijp voor een dergelijke stap en België mag niet zo afhankelijk zijn van het buitenland. De Vlaamse minister Kris Peeters heeft dit al eerder verwoord en werkte aldus op de zenuwen van enkele andere partijen. Nochtans is het het gezond verstand zelve. Daarom is het niet alleen inhoudelijk, maar ook tactisch verstandig van CD&V om thans dit standpunt naar buiten te brengen. Aldus dwingt men de andere partijen tot positionering en dat is goed in de volgende twaalf maanden, gedurende de welke er twee belangrijke verkiezingscampagnes zijn.

Ik stond nog in de schuld bij vele tientallen webbezoekers die aan ons wedstrijdje deelnamen van 300.000ste bezoeker. Een "onschuldige" hand trok volgende winnaars: Steve Dubois voor het Havannaboek, Gaston de Schryder voor de Wijnatlas, en vanuit Wallonië Paul Venneman voor het Kaas en Wijn boek. Als deze drie heren mij het adres bezorgen, waar ik het boek mag zenden, hebben ze dat binnen een tiental dagen. Voor de bestellers van de formidabele Ocra wijn, mijn goede vriend is teruggekomen na meerdere weken buitenland en zal de volgende week tevens de wijn leveren. Ik neem wel contact met de gegadigden. Prosit !

De voorbije dagen werd op Biac (Zaventem) een plechtigheid georganiseerd ter ere van de bekendmaking van de rechtstreekse vlucht Brussel-Beijing-Shanghai, verzorgd door Hainan Airlines. Dit is een groot succes. Essentieel voor het ontvangen van Chinese toeristen, essentieel voor het aantrekken van Chinese investeringen in onze regio. Vele mensen hebben hiertoe een belangrijke bijdrage geleverd: Minister Verwilghen, de Vlaamse Ministers Leterme, Moerman en Bourgeois, de sympathieke Chinese ambassadrice in Brussel, de zéér voortreffelijke Belgische Ambassadeur in Beijing, onze kroonprins (jazeker !), onze premier, en last but not least het puike team van Biac, met in de voorhoede Stefan Hollands. Dat ook de webmaster zijn (belangrijke) rol heeft gespeeld, weten slechts enkele insiders. Daarover zullen we het later nog eens hebben.

De voorbije twee weken stonden in het teken van de zogenaamde MP3 moord in het Brusselse Centraal Station. Het heeft de publieke opinie sterk beroerd. De politiediensten hebben puik werk geleverd. De regering en de oppositie hebben over het algemeen goed gereageerd (met af en toe een kleine uitschuiver). Het thema van de veiligheid staat zéér hoog in de belangstelling van de meerderheid der mensen, véél meer dan belastingverlichting of wat dan ook. Het mag niet dat de veiligheidsproblematiek door één partij wordt gemonopoliseerd. Het is aan alle partijen om hier de vereiste (prioritaire) aandacht te besteden. Veiligheid is de eerste taak van een overheid. Maar er moet nu niet overdadig geculpabiliseerd worden en andere problemen mogen niet onder de mat geveegd worden. Men heeft de daders nu gepakt, zij moeten correct beoordeeld en gestraft worden.

Na de triomfkreten van enkele weken geleden, is het plaats nu voor deemoed, vermits er windstilte was op deze site voor zowat twee maanden. Sorry hiervoor: enkele verblijven in het buitenland en drukke zakelijke beslommeringen hebben een intense webactiviteit verhinderd. De volgende dagen wordt de draad hernomen. Ook worden de winnaars van het wedstrijdje uitgeloot en hen de terechte prijzen overhandigd. Daarnaast neem ik contact op met de wijnbestellers.

Vandaag of morgen geniet dit bescheiden webje de eer de 300.000ste bezoeker te mogen ontvangen. De al even bescheiden webmaster is hierdoor erg vereerd en is van mening dat een klein presentje dus wel af kan van zijn bescheiden middelen, als eerbetoon aan de bezoekers. Voor het feestarrangementje: hier klikken. Uiteraard biedt de webmaster zijn gevoelens van hoogachting en dank aan de trouwe bezoekers, zeker aan degenen die commentaar op de commentaar geven. Ad multos annos !!

Dit weekeinde las ik in de kranten twee erg boeiende interviews. Het eerste was met Knack hoofdredacteur Rik Van Cauwelaert, een man van mijn hart, vermits hij de moed van zijn overtuiging heeft en Knack opnieuw een geprofileerd gezicht heeft gegeven: hier klikken. Het tweede was met gewezen Europees commissaris Karel Van Miert, die behartenswaardige dingen zegt over internationale politiek en het internationale zakenleven: hier klikken. Graag meer van dergelijke personaliteiten !

Het zijn beroerde weken in de Belgische voetbalcompetitie ! Maffieuze praktijken lijken breder verspreid dan menigeen zich durfde inbeelden. Hopelijk ontstaat hieruit een catharsis, die nieuwe perspectieven biedt. Allen die het goed voor hebben met deze prachtige sport, moeten nu de handen aan de ploeg slaan, de uitwassen uitroeien en durven op termijn denken.

Intussen had ik in de zaterdagkrant van "ons Belangske" een boeiend artikel gelezen over de voorbereiding van een KRC Genkspeler ("professional"), en de voorbereiding van een Zulte-Waregemspeler ("semi"). De eerste hield zich onledig (in de echte zin van het woord) met wat trainen, uitbollen, zich laten masseren, veel rusten, kaartspelen; en dan vrijdag-zaterdag een afzondering in het Kortrijkse. De tweede maakte zich nuttig met deze week vier dagen een normale job uit te oefenen in de bouw, daarnaast avondtrainingen op de club te volgen en vrijdagnamiddag en zaterdag de nodige rust te nemen ter voorbereiding van de zaterdagavond match. De eerste speler "verdient" (beter: incasseert) zowat vijfmaal het salaris van tweedegenoemde speler. Doch bij het aanschouwen van de match in het Regenboogstadion zag ik mijn (desondanks) geliefkoosde ploeg onderuit gaan in eindeloos gebrei, weinig inzet en verlies van de meeste duels. De thuisploeg was fris van de lever en zorgde herhaaldelijk voor flitsend voetbal en doelgevaar. Het is nuttig bij dit aanschouwen een ernstig gewetensonderzoek te doen. Wel heb ik genoten van Eddy Wally die in het Regenboogstadion de gemoederen opwarmde.

Yves Leterme is werkelijk anders dan zijn voorgangers. Hij is consequent in zijn denken en handelen, etaleert een gezonde dosis moed en is ongebonden ten aanzien van vroegere symbolen, zoals het Hof. Op een toespraak gisteren in Diksmuide gaf hij eens te meer blijk van deze kenmerken. Juist zoals hij een tiental dagen geleden in het Vlaamse Parlement droogjes zei dat de Koning niets te maken heeft met hetgeen in het Vlaams Parlement en Vlaamse Regering wordt besproken (nooit heeft een Vlaams regeringsleider dergelijke klare taal gesproken !) zo herhaalde hij gisteren inzake de overheveling van enkele sociaal-economische hefbomen naar de regio's: "Wie daartegen pleit, of zijn of haar hoofd nu gekroond is of niet, bewijst het land en zijn bevolking een slechte dienst. Wie pleit voor een institutioneel status quo, doet de welvaart en het welzijn van de mensen meer kwaad dan goed. Wij aanvaarden dit status quo niet". Moet er nog zand zijn ?

Er is de voorbije weken veel inkt gevloeid over de cartoonproblematiek en de gevolgen ervan voor de relaties tussen de islamwereld en het Westen. Europa heeft zich hier niet steeds grote moed aangemeten tegenover Denemarken. Hierbij enkele lezenswaardige artikels uit NRC-handelsblad "Verdraagzaamheid mag niet gestoeld zijn op vrees": hier klikken, Le Figaro "Le rire face aux religions: conjuguer liberté et respect": hier klikken, De Standaard "Europa met knikkende knieën": hier klikken voor een Mia Doornaert op haar best.

Vandaag zette het Onze Lieve Vrouwlyceum te Genk de viering in van haar vijftig jarig bestaan. Veel lokaal en regionaal volk op de academische zitting, die pikfijn werd georganiseerd en door alle aanwezigen erg werd gesmaakt. Vijftig jaar geleden werd door de bijzonder dynamische Zuster Eduarda het Canadese Expopaviljoen aangekocht en neergepoot midden de Limburgse bos- en heidegrond. Op dat moment beginnen met een meisjeslyceum, was gedurfd en progressief (in de mooie betekenis van het woord). Vandaag is het één der beste en meest succesrijke middelbare scholen van de provincie, mede dank zij de inzet en materiële inspanningen van de Zusters van Liefde, evenals van het onderwijzend corps, dat vlijt, discipline en hedendaagse religieuze beleving nog in het vaandel voert. Naast de Zusters van Liefde en de onderwijskrachten, mag worden onderlijnd dat directeur Willy Goffin gedurende een twintigtal jaren zijn nobele stempel heeft gedrukt op de school; een groot man met principes en relativeringsvermogen. Na enkele jaren is de school opnieuw vertrokken voor een succesperiode. Het toont aan hoe organisaties en instellingen gedetermineerd worden door leidinggevenden en hun vermogen de talenten van medewerkers en "klanten" (hier de studenten) in een betrouwbare sfeer te laten ontbolsteren.

Men klaagt af en toe eens over de spankracht van het Vlaams Parlement. De voorbije dagen werd aangetoond dat het wel wat kan. In het debat over de cartoonrel werden goed afgelijnde standpunten ingenomen. Twee tussenkomsten staken er ver boven uit: die van Bart De Wever (hier klikken) en die van Steven Vanackere (hier klikken). Beide kerels hebben een grote toekomst voor zich en zitten voor het einde van dit decennium in een ministerzetel. Zij paren politiek instinct aan een grote intellectuele capaciteit. Het zijn geen eendagsvliegen of zoeken geen gewin op korte termijn. Kortom, het zijn goede parlementsleden, die doen wat hen is opgedragen door de kiezer.

In Frankrijk ligt Justitie fel onder vuur, nadat is gebleken dat wat omschreven werd als "het grootste pedofilieschandaal uit de Franse geschiedenis", een flop werd omdat het geheel bleek te zijn gebaseerd op verzinsels. Honderden mensen werden in deze story ontredderd, meerdere zelfmoorden, families tegen elkaar opgezet en verscheurd, levens werden geknakt. De media hebben er tonnen papier en beeldmateriaal aan besteed, wat voor de betrokkenen de zaken alleen maar erger maakte. Nu blijkt een piepjonge onderzoeksrechter slechts één piste te hebben gevolgd, waarin hij letterlijk en figuurlijk brood zag. Hij onderzocht niet "à charge et à décharge". Uiteindelijk blijkt de man fenomenaal te hebben geflaterd. Advocaat Hugo Lamon legt in een opiniebijdrage in De Standaard enkele parallellismen met aspecten van de zaak Dutroux: hier klikken. De zaak gaat echter verder. Men moet zich wel eens afvragen of men de macht van een onderzoeksrechter zo torenhoog moet maken. Daarnaast moeten de media zich bezinnen over de fenomenale menselijke schade die in sommige dossiers wordt aangericht.

Jean-Marie Dedecker heeft zich de voorbije maanden ontpopt tot een politieke factor van formaat. Men kan voor of tegen hem zijn, zijn optreden en zijn invloed zijn opmerkelijk. Hij heeft steeds een grote mond gehad, en men lachte dit dan weg. Maar sinds hij 40% haalde bij de voorzittersverkiezingen, is er een eigenaardige situatie ontstaan en is hij geëvolueerd tot een soort schaduwvoorzitter. Bij de donkerblauwe achterban is hij bijzonder populair; ook bij het Vlaams Belang en bij een gedeelte van het kiespubliek van andere partijen. Hij positioneert zich als een underdog, wat het in Vlaanderen steeds goed doet. Hij is van het ruwe type, dat persoonlijke aanvallen niet schuwt; maar dit maakt hem bij de politieke elite zéér moeilijk verteerbaar. Vandaag publiceert hij zijn boek "Recht(s) voor de raap", waarin hij de fundamenten van zijn politieke stellingen verduidelijkt: hier klikken. Ik denk dat men Dedecker onderschat heeft in het verleden. Hij is een politiek dier dat aanvoelt wat zijn achterban echt denkt. Hij zal nog voor vele problemen zorgen in de omgeving van de Wetstraat, want hij is een kei in de kikkerpoel. De inleiding bij de persvoorstelling werd gegeven door de scherpe publicist Derk-Jan Eppink; zijn beschouwingen zijn steeds lezenswaard: hier klikken.

Sommige radicale moslimbewegingen vinden in "de cartoonrel" een voedingsbodem om de publieke opinie in een aantal landen waar de islam belangrijk is, op te jutten; niet alleen tegen Denemarken of de Scandinavische landen, maar ook tegen Europa of de Westerse wereld. Als ik dit overdenk, gaan mijn herinneringen naar wijlen André Louis, secretaris-generaal van de Christen-Democratische Internationale, die een ruim vijftal jaren geleden in diverse landen van Oost en West conferenties wilde organiseren om beide filosofische en maatschappelijke wereldbeelden met elkaar in contact te brengen, en problemen uit te praten. Jammer dat dit niet is kunnen doorgaan. Veel van de huidige problematiek is immers gestoeld op gebrek aan kennis van elkaar; vandaar ook gebrek aan begrip voor elkaar. En vandaar ontstaan tegenstellingen en conflicten. Voor wijze beschouwingen hieromtrent, enkele bedenkingen van de immer goede Herman Van Rompuy: hier klikken; een interview van de voortreffelijke Mark Van de Voorde: hier klikken; en voor degenen die enkele basisbegrippen van de Islam willen opdoen: hier klikken.

De jongste dagen woedt er een discussie over de vrijheid van godsdienst en de persvrijheid en over een eventueel primaat tussen beide. In de Westerse wereld is men verbaasd over de felle reactie vanuit de Moslimwereld. Men begrijpt de draagwijdte van hun godsdienstige overtuiging niet. Deze foutieve inschatting in het Westen vindt de oorsprong in de laïcisering van de maatschappij. Daardoor begrijpt men ook niet de christelijke overtuigingen in een belangrijk gedeelte van de Amerikaanse politiek en publieke opinie. Daardoor begrijpt men ook niet dat sommige landen, zoals Polen, zo sterk aandrongen op een preambule in de Europese grondwet met een verwijzing naar de christelijke tradities van Europa. Kortom, Europa lijdt voor een stukje aan bewustzijnsvernauwing in deze steeds meer globaliserende wereld. Ik sluit me terzake aan bij de houding die Benedictus XVI onlangs heeft aangenomen en nu ook vertolkt wordt door kardinaal Danneels: hier klikken.

Ik was vanavond onder de indruk van de Canvas reportage over de corruptie in onze voetbalcompetitie. Het was, naar mijn bescheiden mening, een goed staaltje van onderzoeksjournalistiek, zoals we dit te weinig kennen. Misschien was het vooraf wat te veel opgepept, maar de reportage zat goed in elkaar. Ik kijk uit naar de gevolgen van deze reportage voor de Belgische Voetbalbond en voor het Belgisch gerecht. Voor een bondig overzicht van de reportage: hier klikken.

Ik kijk uit naar de lectuur van de eerste encycliek van de nieuwe paus. Intussen slechts enkele weken oud, en reeds een fenomenale "bestseller", om het in commerciële termen te stellen. Met 'Deus Caritas est' gaat Benedictus naar de kern van de christelijke boodschap. En voor degenen die voorspelden dat hij een hardvochtige paus zou zijn, zij dwaalden. Benedictus toont zich bijzonder goedertieren. Voor een beperkte inleiding: hier klikken.

Arcelor blijft zich hardnekkig verzetten tegen het bod van Mittal. Deze houding wordt ondersteund door Frankrijk en Luxemburg. België neemt gelukkig een andere houding aan en stelde een zakenbank aan om het bod te onderzoeken. Dit is wijs: rustig het pro en het contra bestuderen en pas dan een houding aannemen. Ook de Europese Commissie zal zich wellicht niet vijandig opstellen, omdat het bod past in een liberale aanpak van de Commissie. Het worden boeiende weken, maar het toont eens te meer hoe Azië Europa overneemt. Er zullen zich nog gelijkaardige situaties voordoen de volgende jaren. Europa zal zich moeten aanpassen, en dit in verschillende aspecten. A suivre !

Het bod dat de marktleider uit de staalsector, het Indische Mettal Steel, de voorbije dagen uitbracht op de tweede gerangschikte, Arcelor, wekt heel wat deining bij overheden uit diverse Europese landen (waaronder België) en bij de betrokken bedrijfsvestigingen (waaronder Sidmar, ALZ, Cockerill). Vandaag is het bestuur van Arcelor bijeengekomen en heeft afstand genomen van het bod, dat het als "vijandig" beschouwt. Met een grote arrogantie schilderde de bestuursvoorzitter de verschillen tussen Mettal en Arcelor. Dit is een beetje typisch voor een internationaal bedrijf dat vanuit Frankrijk wordt geleid. Men kan hier niet spreken van een echte multinational, maar van een Franse national, met bijhuizen in diverse landen. Het is nu uitkijken wat de aandeelhouders gaan doen; 80% van de aandelen zitten bij het grote publiek, dus weinigen kunnen de zaak in handen nemen. Het geheel is ook erg typisch voor de groeiende kracht van Azië en het economische (en politieke) verval van Europa. Men zal moeten leren leven met een overheersende rol van Azië en de VSA, terwijl Europa wegdeemstert.

Het vermaarde economisch forum dat jaarlijks in het Zwitserse Davos wordt georganiseerd, was ook kenschetsend voor de tanende invloed van Europa en de focus op Azië. Als men de verslagen leest van de diverse workshops, dan is het al China en India wat de klok slaat. De Verenigde Staten waren erg prominent aanwezig; zij weten wel van waar de wind waait. Europa kwam er bekaaid van af: er is voor dit continent geen centrale rol nog weggelegd. Ook weinig Belgen op het Forum; slechts een handvol toppers uit het bedrijfsleven, geen gouvernementele mensen. Dat is eigenaardig, want hier zaten honderden topmensen uit het bedrijfsleven bijeen, die graag weten wat er in de diverse landen gebeurt. Ons land moet meer internationale ambitie hebben en zich mengen in gremia waar het te doen is.

Gemeenteraadsverkiezingen worden dominant in België, niet in Nederland (30.1)

In Nederland zijn er in de maand maart 2006 lokale verkiezingen: noch in Den Haag, noch op straat, noch in hoofde van de publieke opinie veel van te merken; in ons land daarentegen worden de lokale verkiezingen het hoofdagendapunt van dit jaar, en het beroert de regionale en nationale politiek. In Nederland worden deze verkiezingen steeds meer lokaal met vele lokale lijsten, in ons land worden deze verkiezingen steeds meer nationaal met kartels die van bovenuit worden aangespoord , zoniet afgedwongen. Interessant zijn in dit verband een artikel uit Trouw, dat de situatie in Nederland schetst: hier klikken; en tevens een opiniebijdrage in De Standaard van de voortreffelijke Kortrijkse schepen Frans Destoop, die niet warm loopt voor kartellijsten: hier klikken.

Angela Merkel is nog maar enkele maanden kanselier en ze heeft zich al weten op te werpen tot een personaliteit, die in de meeste Europese landen, maar ook in de VSA, een groot respect afdwingt. Bij Bush toonde ze zich onlangs een overtuigde transatlantische, doch tevens kaartte ze enkele zwakke punten van de Amerikanen aan. Dat is de goede houding; dan wordt naar je geluisterd. De voorbije dagen was ze in Palestina en Israel. Ze verklaarde onomwonden dat de "Palestijnse Autoriteit" (een echte contradictio in terminis !) niet langer op Europees manna kan rekenen als de nieuwe regering het geweld tegen Israel niet afzweert. Het is immers zo dat zowel de EU als de VSA die Palestijnse regering tot dusver financieel in leven hield. Ook ons land zal terzake binnenkort stelling moeten nemen, want er vloeit ook van hieruit nogal wat geld naar dit gebied. En het kan niet dat men een terroristische regering ondersteunt, ook al is die via verkiezingen gelegitimeerd. Merkel heeft hier dus de juiste toon gezet.

Senator Alain Destexhe ontvangt vanavond in De Warande te Brussel de Prijs voor de Vrijheid 2006 van de liberale denktank Nova Civitas, voorgezeten door Professor Boudewijn Bouckaert. Dit is een prestigieuze prijs, ook als men kijkt naar de prominente voorgangers Irsi Ali en Mathias Storme. Destexhe ontpopt zich de jongste jaren als een buitenbeentje in de franstalige politieke wereld. Hij durft kritiek leveren op de gang van zaken in Wallonië en wordt geleidelijk gevolgd in zijn analyses. Recent gaf hij een opgemerkte (positieve) commentaar op het Warandemanifest van Remi Vermeiren en co. Hij pleit niet voor een scheiding van Noord en Zuid; integendeel, hij wenst dat Vlaanderen een meer prominente rol speelt in Wallonië, teneinde de kwakkelende situatie mee recht te zetten: hier klikken.

De politieke nieuwjaarsrecepties zijn in de loop van de maand januari steeds een heerlijke bron voor journalisten om zich te laven. Terwijl militanten, kabinetsleden en mandatarissen elkaar bij een glas ontmoeten, dwalen bosjes mediafiguren rond en trachten achtergronden, nieuwtjes, roddels en ander leesvoer te bemachtigen. Het is steeds een zeer aparte sfeer. In de jaren zeventig, tachtig en negentig waren de CVP-recepties het summum. Veel volk, aparte ambiance, veel politieke vedetten. Yves Leterme herstelde in 2004 die traditie na een onderbreking van een vijftal jaren. Het gaf toen een kick en zorgde mee voor de ommekeer in de peilingen én in het enthousiasme bij de militanten. Eric Van Rompuy schetst op zijn site een korte, maar boeiende historiek van de voorbije dertig jaar: hier klikken.

Europa ontkerstent steeds verder. Men kan er om treuren of er om jubelen, maar reeds enkele decennia zet dit proces zich verder in dit oude (en soms vermoeide en verouderde) continent. Sommige waarnemers, duiders of politici beschouwen Europa ten onrechte als de navel van de wereld en ze verkondigen hun "waarheden" met een noeste blik naar hun navel. Als men iets verder kijkt dan enkele duizenden kilometers, ziet men dat de wereld niet is zoals Europa, en dat wereldwijd het aantal christenen groeit. Wel verplaatst zich het epicentrum van het christendom naar andere continenten. Hier klikken. Daarnaast doen sommigen hier te lande nogal misprijzend over religiositeit in VSA of op andere plaatsen. Hierover een interessante beschouwing van de Europees-Amerikaanse godsdienstsocioloog Peter Berger: hier klikken.

China kon gisteren weer fantastische cijfers voorleggen. Het pakte uit met een handelsoverschot in 2005 van niet minder dan 101,9 miljard dollar. Dat is meer dan driemaal zoveel als het jaar voordien. De Chinese export steeg met 28% naar een cijfer van 726 miljard dollar. De Europese Unie blijft de belangrijkste handelspartner, gevolgd door de VSA. Maar wie denkt dat China alleen goed is voor eenvoudige massaproductie, heeft het verkeerd voor. Eergisteren opende in Beijing het " China's Fourth National Conference on Science and Technology" en werden de bakens uitgezet tot een "Innovation oriented nation". De inspanningen die China terzake doet, worden in het westen erg onderschat. Hier klikken.

De Tijd publiceerde de voorbije dagen een boeiende reeks over de stand van zaken bij de diverse Vlaamse politieke partijen. Vandaag analyseert de politicoloog Carl Devos de situatie van de CD&V: hier klikken.

Vele politieke waarnemers wereldwijd blijven in de ban van de gezondheid van Arik Sharon en van hetgeen na hem staat te gebeuren in het Midden-Oosten. Ik vond nog een uitstekende biografie van hem in het zeer degelijke Nederlandse blad Trouw: hier klikken. Hier kan men nogmaals uit besluiten hoe belangrijk de opvoeding is (was ?) voor het latere leven.

China heeft aangekondigd dat het zijn omvangrijke financiële reserves op een andere manier gaat beleggen. Anders wil zeggen: meer gespreid. Immers, tot dusver gingen die reserves meestal naar de Amerikaanse dollar en de Amerikaanse economie. Wellicht zal er een korf tot stand komen met de dollar, de euro, de yen en enkele andere Aziatische valuta. Dit is enorm belangrijk. Vooreerst voor de VSA, die een flink gedeelte van hun groei de voorbije jaren gebouwd hebben op hun uitstaande schuld bij de Chinezen. De koerswijziging zou de dollar kunnen verzwakken en de rente in Amerika doen oplopen. De valutareserves van China zijn van een orde van grootte van 800 miljard dollar, en dit groeit nog aan met zowat 15 miljard dollar per maand. De VSA zullen aandringen dat de wijziging niet te bruusk gebeurt; ook China heeft hier baat bij, omdat een sterke dollar ook een sterke yuan impliceert (beide munten zijn aan elkaar gekoppeld), én omdat een sterke dollar ook een goede afzetmarkt genereert voor Chinese producten. Zo ziet men dat de wereldhandel soms raar in elkaar zit. Beide wereldmachten houden elkaar zo economisch overeind. Maar toch zal wellicht de dollar lijden onder het operationeel maken van de Chinese koerswijziging. Meer en meer zien we dat de Chinese kolos de wereldmarkten gaat domineren.

Deze ochtend hebben we in Mechelen samen met vele honderden vrienden Julien Put ten grave gedragen. Het was een langdurige en indrukwekkende uitvaartmis. Met een typische getuigenis van echtgenote Emily; met Conny Neefs, die op indringende wijze twee liedjes bracht van haar broer Louis, die andere grote Mechelaar, die met Kerstmis 25 jaar geleden plots samen met zijn echtgenote uit het leven werd gerukt. Bepaald aangrijpend waren de getuigenissen van een schare VRT-collega's; zelden heb ik zulke welgemeende blijken van genegenheid, vriendschap en waardering vanuit collegiale hoek aanhoord. Putje wàs een fenomeen, op professioneel en menselijk vlak. De radio was zijn maîtresse, zei hij zelf; hij kon er niet genoeg van krijgen. Die warme, sympathieke en humoristische stem die via de radio bij vele miljoenen luisteraars bleef hangen, is nu gesmoord. Hij blijft ons echter nabij. En om het met de woorden van Jo Leemans te zeggen: "Vaarwel choe".

Reeds drie dagen leveren de beste Israëlische chirurgen een ongelijk gevecht om Eerste Minister Sharon in leven te houden. De nabije gezondheidstoestand valt thans moeilijk te voorspellen. Hopelijk blijft de sterke beer in leven; doch wellicht is een actieve politieke rol niet meer voor hem weggelegd. Dat is jammer, want Sharon had een historische wending aan het Midden-Oosten conflict kunnen geven. Over het algemeen ben ik bijzonder sceptisch ten aanzien van mensen die van partij veranderen of hun eigen partij verlaten om er een nieuwe te stichten. Meestal gaat het hierbij om puur eigenbelang. Bij Sharon lag het anders. Hij zag de mogelijkheid om een vredesregeling tot stand te brengen, doch werd gehinderd door de hardlijners in zijn regering en partij Likoed. Daarom schudde hij de onwrikbaren van Likoed van zich af en stichtte een meer centrumgerichte partij, teneinde na de verkiezingen een coalitie te maken die een meer duurzame vredesregeling met de Palestijnen kon treffen. Voor iemand met een verleden als Sharon, is dit een bijzonder moeilijk pad geweest; doch hij had de moed van zijn overtuiging en hij aanzag het belang van zijn land hoger dan het belang van zijn partij. Zijn wegvallen op het politieke slagveld laat een enorme leemte. Zijn indrukwekkende verschijning deed me steeds aan Helmut Kohl denken, die tevens karaktersterkte had in verhouding tot zijn lichaamsgewicht. Neemt Olmert, de vroegere succesrijke burgemeester van Jeruzalem en thans vice-premier, de rol over ? Ik heb die man ruim tien jaar geleden ontmoet en toen was hij zeer populair. Hopelijk kan Sharon op de achtergrond nog een rol blijven spelen en dienen zich moedige politieke leiders aan om dit historisch moment niet te laten verdwijnen.

In Het Belang van vandaag verscheen een zéér mooi interview met Gerard Bodifée naar aanleiding van zijn nieuw boek "Weg uit de leegte. De spirituele nood van Europa", uitgegeven door uitgeverij Davidsfonds (amper 13,50 €). Het interview is van de hand van de zéér degelijke journalist Jos Vranckx, een goede getrouwe van de Gazet. Gerard Bodifée verkondigt er een aantal zéér pertinente en behartenswaardige stellingen. Zo bijvoorbeeld over het creationisme (het geloof dat God de wereld heeft geschapen in zes dagen). Bodifée zegt hierover: "Het creationisme bestaat al heel lang, maar is de jongste jaren geweldig opgeflakkerd. Het gaat om een aspect van christelijk fundamentalisme dat angstwekkend en buitengewoon dom is. Want creationisme is zowel slechte wetenschap als slechte religie. Het gaat regelrecht in tegen de feiten. Religie mag niet dienen om de gaten van de wetenschap te vullen. God is geen wetenschappelijke hypothese". Over het ontwerp van de 'Europese grondwet' zegt Bodifée: "Het gaat tegen alle gezond verstand in dat men in de inleidende zinnen van van de Europese Grondwet elke verwijzing naar de christelijke wortels van Europa heeft afgewezen, terwijl 80% van al onze kunt, cultuur en literatuur eruit voortkomt ... De huidige crisis kan heilzaam zijn, omdat er heel wat beweegt, zowel binnen als buiten de christelijke kerken. Een toekomst zonder christendom lijkt me in Europa ondenkbaar. Ik voel me een rijke erfgenaam van die cultuur, ook al lijkt de kracht ervan voor sommigen uitgeput. Maar het christendom was altijd zwak wanneer het uiterlijk sterk leek, en innerlijk sterk wanneer het zwak leek". .... Over de nieuwe paus verwoordt Bodifée perfect mijn ideeën: "Wij schrokken daar eerst ook van, we verwachtten een progressieve paus. Maar ik was bereid mijn oordeel een tijdje op te schorten. Terecht, zo blijkt. Eén van Benedictus' eerste daden was een bezoek aan een synagoge. tot nog toe heeft Ben